Τσε Γκεβάρα: «Τόσο ζωντανός όσο ποτέ»
![Greece](http://www.erepublik.net/images/flags_png/S/Greece.png)
B I T E R
Στις 9 Οκτώβρη του 1967 δολοφονείται ο Τσε Γκεβάρα. Με αυτή την αφορμή επαναδημοσιεύω to άρθρο τoυ συντρόφου Τόνι Σόνουα, που αρχικά γράφτηκε για τα 40 χρόνια από τη δολοφονία του.
«Η δουλειά των επαναστατών δεν είναι να κάθονται σπίτι τους και να περιμένουν πότε θα πεθάνει ο ιμπεριαλισμός…»
(Δεύτερη διακήρυξη της Αβάνας, 1962)
«Πυροβόλησε δειλέ, απλά έναν άνθρωπο θα σκοτώσεις!». Αυτά ήταν, σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες, τα τελευταία λόγια του Τσε προς τον πράκτορα της CIA Φέλιξ Ροντρίγκεζ και τον υπαξιωματικό Μάριο Τεράν που τελικά τον εκτέλεσε, αφού τον καταδίωξε μαζί με τον βολιβιανό στρατό. Ήταν 9 Οκτωβρίου του 1967 και ο Τσε ήταν 39 χρονών.
Αν ο πράκτορας της CIA και ο βολιβιανός στρατός πίστευαν ότι μαζί με τον Τσε θα σκότωναν το παράδειγμα του και την επιρροή του, γελάστηκαν οικτρά. 40 χρόνια μετά τον θάνατο του σημαίες, σύμβολα, πορτρέτα και συνθήματα του δονούν τις διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε όλη την Λατινική Αμερική όπου επαναστατικές διεργασίες λαμβάνουν χώρα.
Σε όλη την ήπειρο, ένα νέο κύμα αγώνων συνταράσσει την μία χώρα μετά την άλλη, το έμβλημα του Τσε κάνει την εμφάνιση του στο Καράκας, το Σάο Πάολο, στην Λα Παζ, το Σαντιάγκο, την πόλη του Μεξικού και τα άλλα αστικά κέντρα. Και ενώ την περίοδο της εκτέλεσης του ο Τσε ήταν μάλλον απομονωμένος από τις βολιβιανές μάζες, η Βολιβία τώρα είναι ένα από τα κέντρα των μαζικών αγώνων στην περιοχή. Εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν πρόσφατα στους δρόμους της πρωτεύουσας Λα Παθ για να διαδηλώσουν ενάντια στην άκρα δεξιά και την απειλή της αντεπανάστασης. Ανάμεσα στα πλακάτ και τα πανό που κρατούσαν υπήρχαν και αυτά με την φιγούρα του Τσε.
Πέρα από την Λατινική Αμερική, 40 χρόνια μετά από τον θάνατο του μια νέα γενιά ανθρώπων στην Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική κυκλοφορούν με το πρόσωπο του Τσε πάνω σε μπλουζάκια, τσάντες και καπέλα. Και ενώ για κάποιους είναι απλά μια μόδα, για πολλούς άλλους είναι ένας τρόπος να εκφραστούν πολιτικά. Εμπνέονται από τον μύθο του Τσε ως σύμβολο αγώνα, αυταπάρνησης, διεθνισμού και πάλης για έναν καλύτερο, σοσιαλιστικό κόσμο. Σήμερα στις περισσότερες χώρες τα κόμματα και οι πολιτικοί του κατεστημένου θεωρούνται όλο και περισσότερο από τη νέα γενιά διεφθαρμένοι και ανυπόληπτοι καριερίστες. Ο Τσε την ίδια στιγμή θεωρείται δικαίως από αυτούς τους νέους ανθρώπους σαν επαναστάτης αγωνιστής με αρχές, εντελώς διαφορετικός από τους πολιτικούς που γνωρίζουν.
Η εκτέλεση του στην πραγματικότητα γέννησε έναν μύθο. Κι όπως έλεγε και ένα σύνθημα σε έναν τοίχο κοντά στον τάφο του στη Βολιβία -πριν η σωρός του μεταφερθεί στην Κούβα- «Τσε – τόσο ζωντανός όσο ποτέ».
Με αφορμή την επέτειο της εκτέλεσης του, είναι σημαντικό εκτός από το να τιμήσει κανείς τον αγώνα του ενάντια στην εκμετάλλευση, να προσπαθήσει να αντλήσει τα σωστά συμπεράσματα από αυτόν τον αγώνα, τόσο από τα όσα σωστά έπραξε, όσο και από τα λάθη του. Αυτά τα συμπεράσματα είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμα στην περίοδο των νέων μεγάλων αγώνων που ξεσπούν στην Λατινική Αμερική. Είναι επίσης χρήσιμα για τους επικείμενους μεγάλους αγώνες της εργατικής τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς ο καπιταλισμός μπαίνει σε μια νέα περίοδο κρίσης και αστάθειας με αυξανόμενη ταχύτητα.
Ο ΤΣΕ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ:
Ο Τσε έγινε ένας αφοσιωμένος επαναστάτης και σοσιαλιστής-διεθνιστής εγκαταλείποντας το μεσοαστικό του περιβάλλον και ενώνοντας τις δυνάμεις του με τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Σαν Αργεντίνος φοιτητής Ιατρικής είναι σίγουρο πως θα μπορούσε να ζήσει μια πολύ πιο άνετη ζωή. Όμως, όπως τα καλύτερα στοιχεία των ριζοσπαστικοποιημένων μεσοαστών, ήταν προετοιμασμένος να γυρίσει την πλάτη του σε όλες αυτές τις ανέσεις και να αφιερώσει τη ζωή του στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό.
Ο Τσε μπήκε στον αγώνα κύρια επηρεασμένος από τις φρικτές κοινωνικές συνθήκες και τους αγώνες που είδε σε δυο διάσημα ταξίδια του ανά την Λατινική Αμερική το 1952 και το 1953-54. Αυτές οι εμπειρίες τον οδήγησαν στην απόφαση να παλέψει ενάντια στην αδικία. Αυτά τα ταξίδια τον βοήθησαν να αλλάξει την ζωή του. Στο τέλος του πρώτου του ταξιδιού ο Τσε έγραφε:
«Ο άνθρωπος που ξεκίνησε αυτές τις σημειώσεις είναι πια νεκρός. Ξαναπατάω την αργεντίνικη γη δηλώνοντας ότι δεν είμαι πια εγώ ή τουλάχιστον δεν είμαι πια αυτός που ήμουν πριν από αυτό το ταξίδι. Αυτή η περιήγηση στην δικιά μας “Αμερική” με άλλαξε πιο πολύ από ότι νόμιζα.»
υτές οι εμπειρίες αποτυπώνονται στην ταινία «Ημερολόγια μοτοσικλέτας». Κατά τη διάρκεια αυτών των ταξιδιών έγινε μάρτυρας των αγώνων των σοσιαλιστών στο Περού, γνώρισε κομμουνιστές ανθρακωρύχους στην Χιλή, έζησε την βολιβιανή επανάσταση και πολλά άλλα γεγονότα. Ο Τσε επηρεάστηκε βαθιά και από την επίσκεψη του στην Γουατεμάλα. Έζησε μεγάλους αγώνες κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον λαϊκιστή-αριστερό Τζάκομπο Αρμπένθ. Η κυβέρνηση αυτή ανατράπηκε τελικά από ένα στηριζόμενο από την CIA στρατιωτικό πραξικόπημα. Αυτά τα γεγονότα περιγράφονται γλαφυρά στην πολύ καλή ταινία του Τζον Πίλτζερ «Πόλεμος ενάντια στην δημοκρατία». Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Γουατεμάλα γνώρισε για πρώτη φορά κουβανούς εξόριστους που είχαν συμμετάσχει στην επίθεση στην Μονκάντα της Κούβας ενάντια στην δικτατορία του Μπατίστα. Αργότερα, στην πόλη του Μεξικού θα συναντούσε για πρώτη φορά και τον Φιντέλ Κάστρο.
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ:
Η ήττα του κινήματος στη Γουατεμάλα επηρέασε σημαντικά τον Τσε που είδε τις συνέπειες της αποτυχίας της κυβέρνησης του Αρμπένθ. Το δημοφιλές καθεστώς του Αρμπένθ προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις που εξόργισαν του αμερικάνους ιμπεριαλιστές και την άρχουσα τάξη της Γουατεμάλας. Μια περιορισμένη αγροτική μεταρρύθμιση έλαβε χώρα και η πολυεθνική «United Fruits» εθνικοποιήθηκε, κίνηση που τρόμαξε την κυβέρνηση της Ουάσινγκτον. Όπως και ο Μπους σήμερα δεν ήταν διατεθειμένοι να ανεχτούν οποιαδήποτε κυβέρνηση που τους πήγαινε κόντρα, ειδικά στην Λατινική Αμερική που την θεωρούσαν τσιφλίκι τους.
Ο Αρμπένθ απέτυχε γιατί προσπάθησε να προχωρήσει σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις χωρίς να προσπαθήσει για την ανατροπή του καπιταλισμού. Αφήνοντας τους γαιοκτήμονες και τους καπιταλιστές να δρουν ανενόχλητοι, έδωσε χρόνο στην αντίδραση να οργανωθεί και να τον ανατρέψει. Αυτό το οργανωμένο από την CIA πραξικόπημα ήταν το πρώτο σε μια σειρά δεκάδων τέτοιων πραξικοπημάτων τα επόμενα σαράντα χρόνια σε όλη την Λατινική Αμερική. Ο Αρμπένθ αρνήθηκε να δώσει όπλα στους εργαζόμενους και εναπόθεσε τις ελπίδες του στην «πίστη στο σύνταγμα και τους νόμους» που υποτίθεται ότι διέπει τον στρατό. Όταν, την τελευταία στιγμή πριν το πραξικόπημα διέταξε τους επικεφαλής του στρατού να δώσουν όπλα στο λαό αυτοί αρνήθηκαν να το κάνουν. Το ίδιο λάθος επανέλαβε 20 χρόνια μετά στην Χιλή ο Σαλβαδόρ Αλλιέντε πιστεύοντας πως ο στρατός δεν θα κινούνταν ενάντια σε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση συμφώνησε να μην αλλάξει την ηγεσία του στρατού, μεταξύ των οποίων ήταν και ο μετέπειτα δικτάτορας της Χιλής Πινοσέτ.
Αυτά τα λάθη ήταν απόρροια της ρεφορμιστικής αντίληψης της «θεωρίας των σταδίων», σύμφωνα με την οποία ο δρόμος για να έρθει ο σοσιαλισμός ήταν με σταδιακές αλλαγές μέσα από το ίδιο το σύστημα. Αυτές οι απόψεις έχουν επανειλημμένα δώσει τον απαραίτητο χρόνο στην αντίδραση για να αναδιοργανωθεί και να χτυπήσει την κατάλληλη στιγμή τσακίζοντας το εργατικό κίνημα. Ο Αλλιέντε αρνήθηκε να δώσει όπλα και να κινητοποιήσει την εργατική τάξη για την ανατροπή του καπιταλισμού. Σαν αποτέλεσμα, χιλιάδες εργάτες και νεολαίοι εκτελέστηκαν από τους πραξικοπηματίες που πήραν την εξουσία το 1973.
Τα γεγονότα στην Γουατεμάλα οδήγησαν τον Τσε στην αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων για να νικηθεί ο καπιταλισμός. Αλλά δεν κινήθηκε προς τα κομμουνιστικά κόμματα. Οι μέχρι τότε εμπειρίες του τον έκαναν να είναι επιφυλακτικός μαζί τους ιδιαίτερα όσον αφορά τη στήριξη τους προς τα διάφορα «λαϊκά μέτωπα». Αυτή η τακτική οδηγούσε τα ΚΚ να συμμαχούν με την λεγόμενη «φιλελεύθερη» πτέρυγα της εθνικής αστικής τάξης. Αυτή η λανθασμένη πολιτική παρουσιαζόταν από τις ηγεσίες των ΚΚ ως μια τακτική συμμαχία που ήταν «προσωρινή» και απαραίτητη για να νικηθεί ο ιμπεριαλισμός. Οι ηγεσίες των ΚΚ δεν είχαν ως στόχο τον σοσιαλισμό αλλά πρώτιστα την ενδυνάμωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, την ανάπτυξη της εθνικής βιομηχανίας και της οικονομίας. Θεωρούσαν πως ένα τέτοιο στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού ήταν απαραίτητο για να μπορέσει κάποτε η εργατική τάξη να πάρει την εξουσία.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα ΚΚ να προσπαθούν να μετριάσουν τους αγώνες και τα αιτήματα της εργατικής τάξης για να μην «τρομάξουν» την «προοδευτική» πτέρυγα της αστικής τάξης. Έτσι, σε μια σειρά χώρες το εργατικό κίνημα παρέλυσε και αφοπλίστηκε εξαιτίας αυτής της πολιτικής και συντρίφτηκε από την αντίδραση. Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής στην Ισπανία οδήγησε στην κατάκτηση της εξουσίας από τον δικτάτορα Φράνκο το 1939.
Δυστυχώς, παρόμοιες ιδέες εκφράζονται και σήμερα από τις ηγεσίες του κινήματος στην Βενεζουέλα και τη Βολιβία.
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ 26ΗΣ ΙΟΛΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ:
Βασισμένος στην εμπειρία του από τη Γουατεμάλα και στις συζητήσεις που έκανε για τη Κούβα απέρριψε τη θεωρία των σταδίων παρ’ όλο που δεν είχε ξεκαθαρισμένη μια εναλλακτική λύση στο μυαλό του. Ενώ τον απωθούσαν τα ΚΚ που θεωρούσε πολύ «συντηρητικά» και «ορθόδοξα» ο Τσε ελκύστηκε από τον αγώνα που ξετυλιγόταν ενάντια στο καθεστώς του Μπατίστα στη Κούβα και συμμετείχε στο κίνημα της 26ης Ιουλίου.
Εντούτοις, εκείνη την περίοδο δεν είχαν ως στόχο την ανατροπή της φεουδαρχίας και του καπιταλισμού. Στο κίνημα συμμετείχαν και πιο ριζοσπαστικά σοσιαλιστικά στοιχεία, μεταξύ των οποίων ο Τσε γρήγορα αναδείχτηκε σε ηγετική φιγούρα.
Ήταν 2 Δεκεμβρίου του 1956 όταν μια μικρή και κακά οργανωμένη ομάδα 82 ανταρτών, μεταξύ των οποίων ο Τσε και ο Φιντέλ Κάστρο, αποβιβάστηκε στη Κούβα και ξεκίνησε έναν ανταρτοπόλεμο που τελικά διήρκεσε 2 χρόνια.
Αυτός ο ανταρτοπόλεμος οδήγησε στην ανατροπή του μισητού καθεστώτος του Μπατίστα και το ξέσπασμα της κουβανικής επανάστασης. Ελάχιστοι από τους αντάρτες που αποβιβάστηκαν στις 2 Δεκεμβρίου στη Κούβα έζησαν για να δουν την ανατροπή του Μπατίστα. Οι περισσότεροι είτε σκοτώθηκαν στις μάχες, είτε πνίγηκαν κατά τη διάρκεια της απόβασης, είτε πέθαναν από επιδημίες.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Τσε αναδείχθηκε σε ηρωική φιγούρα, παρά το πρόβλημα που αντιμετώπιζε από το χρόνιο άσθμα που τον βασάνιζε. Κάθε εμπόδιο, δυσκολία και πόνος που στον ανταρτοπόλεμο ήταν καθημερινό φαινόμενο, τον δυσκόλευε ακόμα περισσότερο λόγω της αρρώστιας του. Ήταν η μεγάλη του αφοσίωση στην επανάσταση που εμπόδισε την κατάσταση της υγείας του να γίνει εμπόδιο στο να παίξει αποφασιστικό ρόλο στον αγώνα αυτό.
Όσο προχωρούσε ο πόλεμος, οι αντάρτες κέρδιζαν ολοένα και περισσότερο την συμπάθεια των αγροτών. Ύστερα από μάχες δύο χρόνων, με πολλές υποχωρήσεις και προβλήματα, οι αντάρτες νίκησαν. Η οργή και το μίσος για το καθεστώς του Μπατίστα στις πόλεις είχε γιγαντωθεί. Το καθεστώς τελικά κατέρρευσε και οι αντάρτες μπήκαν στην Αβάνα την Πρωτοχρονιά του 1959 όπου υπήρχε γενική απεργία των εργαζομένων. To «θέρετρο» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με τα φιλόξενα πορνεία και τα καζίνο, των οποίων πελάτες ήταν κυρίως Aμερικάνοι μεγαλοεπιχειρηματίες και οι παρατρεχάμενοι τους έκλεινε καθώς μια κοινωνική επανάσταση γινόταν πράξη.
ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ; :
Η διαδικασία που έλαβε χώρα έδειξε ότι στην πραγματικότητα ο ρόλος της εργατικής τάξης των πόλεων ήταν συμπληρωματικός στον ανταρτοπόλεμο. Κάποιοι στην αριστερά ισχυρίζονται πως παρ’ όλο που η εργατική τάξη μπήκε στη μάχη σε μια δεύτερη φάση διαμόρφωσε αποφασιστικά τα χαρακτηριστικά του καθεστώτος που εξελίχθηκε σε αυθεντική εργατική δημοκρατία. Εντούτοις η διαδικασία ήταν πιο περίπλοκη. Η απουσία ενός συνειδητού, οργανωμένου εργατικού κινήματος που να βρίσκεται στην ηγεσία της επανάστασης επηρέασε τελικά το είδος του καθεστώτος που εγκαθιδρύθηκε, όπως εξηγείται παρακάτω.
Στα πρώτα στάδια της επανάστασης, όταν ο Τσε και ο Φιντέλ έμπαιναν στην Αβάνα, δεν ήταν καθαρό πόσο μακριά θα πήγαιναν τα πράγματα. Ενώ ο Τσε ήταν ήδη σοσιαλιστής τότε, ο Κάστρο δεν ανέφερε ποτέ το θέμα του σοσιαλισμού και περιόριζε τους στόχους του σε έναν «καθαρότερο», πιο «ανθρώπινο» και «φιλελεύθερο» καπιταλισμό. Αυτά περίπου υποστήριζε και ο Ούγκο Τσάβες όταν πρωτοπήρε την εξουσία το 1998. Τότε μιλούσε απλά για έναν «ανθρώπινο καπιταλισμό», έναν «τρίτο δρόμο» και την «μπολιβαριανή επανάσταση». Μόνο την τελευταία περίοδο ο Τσάβες αναφέρεται στον σοσιαλισμό και την επανάσταση.
Το αποτυχημένο πραξικόπημα ενάντια στον Τσάβες, το λοκ- άουτ των εργοδοτών και το μαζικό κίνημα των εργατών και των φτωχών για να εμποδίσουν την αντίδραση να πάρει την εξουσία έστρεψαν τα πράγματα στα αριστερά. Αυτό αντανακλάστηκε και στον ίδιο τον Τσάβες που πλέον περιγράφει την κυβέρνηση του και την «επανάσταση στη Βενεζουέλα» ως σοσιαλιστική. Εντούτοις, και παρά την θετική αυτή εξέλιξη, δέκα χρόνια μετά την άνοδο του στην εξουσία ο καπιταλισμός δεν έχει ανατραπεί στη Βενεζουέλα.
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ:
Στην Κούβα η επανάσταση προχώρησε έπειτα από μια σειρά επεισοδίων και συγκρούσεων με τις ΗΠΑ, στην διάρκεια τριών χρόνων, πριν τελικά ο καπιταλισμός και η φεουδαρχία ανατραπούν. Αυτή η εξέλιξη έγινε δυνατή λόγω ενός συνδυασμού παραγόντων που περιελάμβαναν: την μαζική πίεση των εργατών και των αγροτών από τα κάτω, την άρνηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού υπό τον πρόεδρο Αϊζενχάουερ να προσπαθήσει να επηρεάσει το κουβανικό καθεστώς και την επιβολή του εμπάργκο στη Κούβα που διατηρείται μέχρι σήμερα, μια σειρά απόπειρες δολοφονίας του Κάστρο και την ύπαρξη εκείνη την εποχή σχεδιασμένων οικονομιών στην ΕΣΣΔ και την Ανατολική Ευρώπη που διοικούνταν από γραφειοκρατικές δικτατορίες, που όμως εμφανιζόντουσαν να προσφέρουν μια εναλλακτική στο καπιταλισμό.
Μια εθνικοποιημένη, κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία εγκαθιδρύθηκε τελικά στη Κούβα. Αυτό ήταν ένα εξαιρετικά θετικό βήμα μπροστά και είχε μεγάλο αντίκτυπο σε όλη τη Λατινική Αμερική αλλά και διεθνώς.
Ο Τσε έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή τη διαδικασία και εξαρχής προσπαθούσε να πάρει η επανάσταση έναν πιο «σοσιαλιστικό» δρόμο. Επιπλέον, από την αρχή τόνιζε την ανάγκη η επανάσταση να εξαπλωθεί διεθνώς. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην σύνταξη του κειμένου που έγινε γνωστό ως «Η δεύτερη διακήρυξη της Αβάνας», που βγήκε στη δημοσιότητα το 1962. Το κείμενο αυτό εμπνέει ακόμα και σήμερα. Μεταξύ άλλων απαντά στο ερώτημα γιατί οι ΗΠΑ αντέδρασαν με τόση αγριότητα απέναντι στην επανάσταση σε ένα σχετικά μικρό νησί όπως η Κούβα: «(Οι ΗΠΑ και οι άρχουσες τάξεις) …φοβούνται ότι οι εργάτες, οι αγρότες, οι φοιτητές, οι διανοούμενοι και η προοδευτική μερίδα της μέσης τάξης θα πάρουν με επαναστατικά μέσα την εξουσία…φοβούνται ότι οι καταπιεσμένοι άνθρωποι της ηπείρου θα πάρουν τα όπλα από τους καταπιεστές τους, και όπως στη Κούβα, θα ανακηρύξουν τους εαυτούς τους ελεύθερους».
ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ:
Εντούτοις, ενώ ο Τσε αναμφισβήτητα πίστευε στην ιδέα της διεθνούς σοσιαλιστικής επανάστασης, η μεγαλύτερη αδυναμία, και η μεγαλύτερη τραγωδία του, ήταν η έλλειψη κατανόησης από μέρους του για τον τρόπο να επιτευχθεί. Είχε στραφεί προς τον ανταρτοπόλεμο ως μέσο κατάληψης της εξουσίας αντί να επικεντρωθεί στην εργατική τάξη στις πόλεις. Ακόμα και στις χώρες όπου η εργατική τάξη των πόλεων είναι μια μειοψηφία του πληθυσμού, ο συλλογικός ρόλος και η συνείδηση της, η οποία προκύπτει από τις κοινωνικές συνθήκες στα εργοστάσια και στους χώρους δουλειάς, την κάνει την τάξη που μπορεί αποφασιστικά να καθοδηγήσει την σοσιαλιστική επανάσταση. Αυτή ήταν η εμπειρία της ρωσικής επανάστασης το 1917.
Στην πράξη, αυτό έδειχνε πως η αστική τάξη στις νέο-αποικιακές χώρες, που είναι εξαρτημένη τόσο από τον καπιταλισμό όσο και από τη φεουδαρχία, είναι ανίκανη να αναπτύξει τη βιομηχανία, την οικονομία, να χτίσει μια σταθερή δημοκρατία ή να λύσει τα εθνικά προβλήματα. Αυτοί οι στόχοι της δημοκρατικής-αστικής επανάστασης δεν μπορούν στην εποχή μας να εκπληρωθούν από την αστική τάξη. Σήμερα σε χώρες που τα αστικά-δημοκρατικά καθήκοντα δεν έχουν ακόμα εκπληρωθεί, είναι η εργατική τάξη με την στήριξη των φτωχών αγροτών και των άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων που πρέπει να παίξουν αυτό το ρόλο συνδέοντας αυτά τα καθήκοντα με την σοσιαλιστική επανάσταση και την ανάγκη αυτή να επεκταθεί διεθνώς.
Ωστόσο, στη Κούβα εξαιτίας της παρακμής του καθεστώτος Μπατίστα και του πολιτικού κενού που υπήρχε, ο ανταρτοπόλεμος φαινόταν σαν δρόμος για να πάνε τα πράγματα μπροστά. Στην πραγματικότητα, ακόμα και εκεί είχε συνδυαστεί με το ξέσπασμα της γενικής απεργίας αφού ο πόλεμος είχε κερδηθεί και οι αντάρτες έφτασαν στη Σάντα Κλάρα, την Αβάνα και τις άλλες πόλεις. Μια παρόμοια διαδικασία έλαβε χώρα αργότερα και στη Νικαράγουα όταν οι Σαντινίστας πήραν την εξουσία το 1979. Ενώ εθνικοποίησαν περίπου το 25% της οικονομίας απέτυχαν να ανατρέψουν τη φεουδαρχία και τον καπιταλισμό. Σαν αποτέλεσμα, μετά από μια περίοδο η αντεπανάσταση μπόρεσε να πάρει τον έλεγχο. Τώρα ο Ντανιέλ Ορτέγκα πρώην πρόεδρος με τους Σαντινίστας ξανανέβηκε στην εξουσία. Έχοντας συμβιβαστεί πλήρως με τον καπιταλισμό ο Ορτέγκα «έδωσε το χέρι» στους πρώην αντιπάλους του, τους αμερικανοκίνητους Κόντρας και την δεξιά ηγεσία της Καθολικής Εκκλησίας.
Βασισμένος στην εμπειρία της Κούβας ο Τσε προσπάθησε εσφαλμένα να επαναλάβει τον ανταρτοπόλεμο πρώτα στην Αφρική και έπειτα στη Λατινική Αμερική και διεθνώς, σε χώρες όπου οι συνθήκες ήταν τελείως διαφορετικές και η εργατική τάξη έπαιζε πολύ σημαντικότερο ρόλο με περισσότερες επαναστατικές παραδόσεις και εμπειρία. Η έλλειψη μιας ολοκληρωμένης αντίληψης για τον ρόλο της εργατικής τάξης στη σοσιαλιστική επανάσταση ήταν αναμφίβολα η μεγαλύτερη πολιτική αδυναμία του.
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ:
Αυτά τα γεγονότα είναι πλούσια σε διδάγματα για το νέο κύμα αγώνων που συνταράσσει την Λατινική Αμερική σήμερα. Η άνοδος στην εξουσία μιας σειράς ριζοσπαστικών αριστερών κυβερνήσεων και ιδιαίτερα του Τσάβες στη Βενεζουέλα...
Comments
Ti mas noiazei edw mesa gia ton che....eleos...
Ιστορία είναι JUJUKO να γνωρίζουμε και κάποια πράγματα για πρόσωπα που έμειναν στην ιστορία.
It is Political debates and analysis.
NO amigo. When they say ''political debates & analysis'' they mean FOR THE GAME politics!
Χμμ... Ο Τσε φοβάμαι ότι όπως και ο Λένιν κατάντησαν να γίνουν εμπόρευμα.
Ο πρώτος έγινε μπλουζάκια, ο δεύτερος έγινε ομοίωμα/σκήνωμα. Και τα δύο με βρίσκουν αντίθετο.
Χωρίς βέβαια να θέλω να θίξω το έργο που παρήγαγαν και οι δύο εν ζωή φυσικά
Προφανώς το άρθρο ανέβηκε για να δείξει το έργο του Τσε Γκεβάρα και όχι το τι έγινε ο καθένας, άσχετα που μπορεί να έχεις κάποιο point σε αυτό.
Δημήτρη Παπαμιχαήλ πρέπει να ανέβει ένα άρθρο για εσένα χαχα, το ζητάμε!
Ένα άβαταρ είναι.
Μην αρχίζεις να μου λες τώρα για την εποχή τζέιμς πάρις και τα υπόλοιπα γιατί τα γνωρίζω αρκετά καλά.
Έτοιμος ήμουν να σου την ανέφερα. Όσο για την φώτο πλάκα σου κάνω αλλά δεν θα ήταν κακό.
https://www.youtube.com/watch?v=SSRVtlTwFs8 Patria o Muerte!
Ανέβηκε στο άρθρο.
Σε αγαπω, σε εκτιμώ, αλλά όλο αιματηρά άρθρα βγάζεις αδερφάκι μου.
Η φώτο-σκιτσο του Τσε Γκεβάρα με τον μπερε, το λογότυπο των Rolling Stones με την κοκκινη γλωσσα και το λογότυπο των Ramones με τον αετο, τα βέλη και τα ονόματα, είναι κατά σειρά τα πιο εμπορικά λογότυπα διεθνώς. Θα μου πεις ασχετο αυτό. Καθόλου. Όπου υπάρχει πολλή εμπορευματοποίηση, υπάρχει και η υποψία της επιβολής προτύπων.
Είμαι κατά εγκλημάτων ένθεν και ένθεν. Ναι εκτελέστηκε εν ψυχρώ μέσα στο θάλαμο. Τραγικό και κατακριτέο. Το ίδιο κατακριτέο και το ότι έκανε κι αυτός το ίδιο. Μια ιδέα, όσο λαϊκη και πατριωτικη να είναι, εγκαθίσταται στις συνειδησεις από τις πραξεις εδραίωσής της. Δυστυχώς όμως η ιστορία, περα απο τη Δημοκρατία στην Αρχαία Αθήνα, μας έδειξε πολιτευματα ολιγαρχικού ή λαϊκού τύπου που εμφανίστηκαν με οπλα και αίμα. Πάντα αυτές οι πραξεις θα έχουν και τους απεναντι να την αντιπολιτευονται σκληρά.
Αιματηρά που αντικατατροπίζουν την πραγματικότητα Pasok.
Δεν διαφωνώ! τα έχει καταγράψει άλλωστε ο ιστορικός
καλο παιδι ο τονι. και γραφει καλα.
Ο Μπακαράς είναι με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο 😛
Copy paste από εδώ; http://net.xekinima.org/tse-gkevara-toso-zontanos-oso-pote/
Αν ήμουν στη θέση σου θα έγραφα κάτι για Ελλάδα όπως 8 Οκτωβρίου απελευθέρωση Λήμνου το 1912 και άλλων νησιών κ περιοχών της Ελλαδος τέτοιες μέρες.
[removed]
Αφού το προτείνεις ίσως βρω κάτι να ανεβάσω σε άρθρο σχετικά με αυτό που λες.
😛 😛 😛
συνωμοσίες 😁
Αριστερό σε κόβω φανατικό Αχιλλέα.
Αποκαλύφθηκες Αχιλλέα διαβάζεις και την εφημερίδα; Δεν είναι κακό απλά το λες δημόσια!
Google search
Μητρός τε και πατρός τε και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον και σεμνώτερον και αγιώτερον εστίν η πατρίς και εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ' ανθρώποις τοις νουν έχουσιν
Διαβασμένος αριστερός είσαι.
Από όλα είμαι. Έχω ένα στα αριστερά, ένα στα δεξιά και ένα μεγαλύτερο στο κέντρο.
Biterna μη ξαναμπείς απο το ταχυδρόμος θα έχεις πρόβλημα
[removed]
Μην βγάζεις κόμπλεξ επειδή σε έχω κάνει block.
θα μαθεις να ακους αλλιως θα μπεις τιμωρία. Μη ξαναδω το ταχυδρόμος να σχολιάζει! 😛
Αν έχεις κάτι να πείς να το λές απο το biternas. Έχει καταντήσει λυπητερό.
[removed]
https://prnt.sc/l4jmtw πάρε το προφίλ στο ινσταγκραμ
https://prnt.sc/l4jn1q και αυτή λογικά ειναι η φάτσα σου εκτός αν ο ταχυδρόμος ειναι τοσο μεγάλος φαν του συγγραφέα biterna που τον βάζει και φωτο προφίλ 😛
[removed]
[removed]
https://www.erepublik.com/en/citizen/profile/9411187
3 σεπτέμβρη πρέπει να βαριόσουν πολυ 😛
Σε αυτό γιατί δεν εβαλες τα μουτρά σου για να ειναι έκπληξη ο ιδιοκτήτης του λογαριασμού?
Γιατί διαγράφεις τα comment που καρφώνεσαι μόνος σου? 😛
Απαντάς κιολας δεν ντρέπεσαι
[removed]
Τι μπλόκ και μπούρδες λες πάλι? Ένα μηνυμα μου έστειλες εσυ κιόλας για μια από τις προηγούμενες ξεφτίλες σου και δεν σου έχω απαντήσει και ποτε 😛 http://prntscr.com/l4k9v7
[removed]
[removed]
Αχιλλέα πάνε τράβα καμία μαλακία γιατί δεν μπέσα.
Πολλά τα μουλτακια βλέπω
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς Αχιλλέα μου.
Άρθρο από Xekinima αλλά το λέει και η εφημερίδα οπότε. Its the same!
Ο καθένας μας κάτι πιστεύει και αγωνίζεται με τον τρόπο του για αυτό.
Αυτό που πραγματικά παραδέχομαι στον Τσε είναι ότι αφού κατέλαβαν την εξουσία στην Κούβα και έγινε υπουργός άφησε τα υπουργιλίκια και τις δόξες και πήγε στην ζούγκλα στην Λατινική Αμερική να πολεμήσει για αυτά που πίστευε.
περιμενω να μας γραψεις γιατι οι Σαντινιστας λεγονται ετσι και ποιος ήταν ο Σαντινο
Hasta siempre
Έμπειρο σε κόβω εσένα.